Puf
De afgelopen dagen (eigenlijk al sinds wintertijd zijn intrede heeft gedaan) is Gijs uit zijn doen. Soms is er niks aan de hand en hij zijn gewoon zijn lieve eigen zelfje, maar soms is het ook een enorm draakje wat er tijdens zijn middagdutjestijd alles aan doet om maar absoluut niet aan rusten toe te komen.
Hij heeft een enorm scala aan streken en verzint er dagelijks nieuwe bij. De meest frappante blijft voor mij de ik-moet-poepen-zodra-ik-lig actie. Ook al heb ik hem net van een fikse poepluier verlost. En slapen met een vieze luier dat doen we natuurlijk niet. Dus zodra er Mammaaaaa poepluiler door de babyfoon (die ik met zijn volume eigenlijk niet nodig heb) hoor galmen weet ik dat ik er niet aan ontkom weer naar boven te gaan.
Alle Nuffels uit het bed is ook een goeie actie, nadat ik hem geleerd had op zijn buik in bed te gaan liggen en zo alles terug te vissen in bed gooit hij zijn nuffels niet meer aan de spijltjeskant uit bed maar aan het hoofdeinde waar hij er vanzelfspreken niet bij kan. Hiervoor ga ik overigens niet terug naar boven, dat is een kwestie van eigen schuld dikke bult. Maar het is wel iets wat hem uit zijn slaap houdt. Als hij merkt dat zijn acties geen zin hebben wil hij het ook nog wel eens proberen met "Lieve mamma, ik houuuuuuu van jouuuuuu" te roepen. Wat normaal gesproken 100% aandacht gegarandeerd is, maar ja, nu even niet!
Over dikke bulten en eigen schuld gesproken. Vanmiddag betrapte ik hem op wel iets hxe9xe9l absurds. Op de babyfoon (met camerafuntie) zag ik hem met beide handjes zijn bedrand vast pakken om vervolgens de muur een enorme kopstoop te geven. Verbijsterd was ik, temeer omdat hij toen ook nog presteerde te roepen dat hij zijn hoofd pijn had gedaan.
Maar goed, dat hij minder behoefte heeft aan slapen is oke, maar ondertussen irriteer ik me er mateloos aan omdat ik weet dat hij de uurtjes na dat gemiste dutje niet bepaald de gezelligste in huis is. Buiten al deze achter-het-behang-plak-momentjes heeft hij gelukkig ook nog de meest vertederende hart-smeltende en alles-is-vergeven-en-vergeten-acties. Maar soms, heel soms, na zo’n dag als vandaag is mijn puf toch even op. Verlangend kijk ik naar de klok die op dat moment op ieder gewenst moment bedtijd aanduid.
Het liefste had ik vanavond niks meer gedaan, mijn bed in gekropen met Harry Potter en sjacherijnig gebleven. Maar het is donderdag dus ik had mijn yoga avond. Gelukkig wist ik me over mijn tegenzin heen te zetten want ik heb me heerlijk op kunnen laden. Niet te veel geklets over al dat bevallingstechnische gebeuren, been there done that, bovendien heb ik het hele aspect "bevallen" nog niet serieus in mijn gedachtenwereld toegelaten. We zien wel hoe Treesje uiteindelijk in mijn armen komt. Na vanavond voel ik me in elk geval weer heerlijk ontspannen. Nog beter zou zijn als ik die cursus aan huis kon doen. Dat naar huis moeten rijden na afloop is echt jammer. Desalniettemin blijft het een goede beslissing om dit te gaan doen. xc9xe9n uurtje in de week even alleen de baby en ik en verder niks. Mijn hoofd lekker leeg maken en alles loslaten. Heerlijk.
En morgen, ach morgenvroeg geef ik Gijs weer een heerlijke knuffel en alles is weer dik in orde.
november 22, 2007 at 22:15
Zo he, da’s apart van die kopstoot. Niet leuk om te zien lijkt me. Soms vreten ze energie he, die kleine mensjes. Maar als je dan ‘s avonds naar ze gaat kijken als ze lekker liggen te pitten, dan is dat allemaal toch weer vergeten. Meestal dan!
november 22, 2007 at 22:17
herkenning !
OP een muur terugkoopen na dan…
En dan doodleuk meedelen dat je je hoofd hebt bezeerd, uitgekookt ?
november 23, 2007 at 08:51
Je moet je echt over een drempel heenslepen om naar die Yoga te gaan, maar je krijgt er wat voor terug! En je hebt gelijk, even helemaal tijd voor jezelf en Treesje, dat is belangrijk.
Die peuterleeftijd stond al niet bekend als de gemakkelijkste, dus ik hou me maar vast aan het feit dat ze xe9cht ouder gaat worden en hopelijker wijzer
november 23, 2007 at 08:52
Je moet je echt over een drempel heenslepen om naar die Yoga te gaan, maar je krijgt er wat voor terug! En je hebt gelijk, even helemaal tijd voor jezelf en Treesje, dat is belangrijk.
Die peuterleeftijd stond al niet bekend als de gemakkelijkste, dus ik hou me maar vast aan het feit dat ze xe9cht ouder gaat worden en hopelijker wijzer
november 23, 2007 at 08:52
Sorry voor de dubbele reactie. Ik had xe9ven te maken met een dwarse peuter die op het toetsenbord liep te rammen :S
november 23, 2007 at 09:36
@ Mimi: Het is je volledig vergeven ;D
november 23, 2007 at 10:26
Troost je in de gedachte dat je niet de enige bent (maar dat wist je vast al wel..). Ik blijf het verbazingwekkend vinden met welke mate/snelheid de ik-ben-zo-lief en de ik-eis-aandacht-hoe-dan-ook zich afwisselen. Gelukkig geldt dat meestal voor mamma’s hetzelfde
november 23, 2007 at 14:01
Haha, mijn Gijs doet precies hetzelfde als hij wil dat wij naar boven komen! Inderdaad zijn konijnen uit zijn bed gooien en poepoep roepen. Grappig om te lezen. Gelukkig slaapt mijn Gijs nog wel graag twee uurtjes s’middags. Ik snap je helemaal, die laatste maanden van je zwangerschap zijn best pittig met een veeleisend Gijsje erbij.
(Ben je al ver in Harry Potter? Wat vind je ervan?)
november 24, 2007 at 13:51
Hoe uitgekookt ze toch kunnen zijn! Dat bonken herken ik maar al te goed, het zijn lieve ondernemende draakjes en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik ook wel eens blij ben dat het bedtijd is s’avonds…. alle gekheid op een stokje het hoort erbij!
november 25, 2007 at 11:47
Het zal voor jou vast frustrerend zijn, een zoon die geen dutje meer wil doen. Maar het is wel erg grappig om je opsomming aan kwajongensstreken te lezen
november 25, 2007 at 19:32
nou nou hij weet wel wat ie wil. Misschien is ie toe aan een groot bed schoot er door mijn hoofd. Maar ja dan slaapt ie helemaal niet meer was de gedachte die daarna kwam. nou ja maar wel goed dat je kon zien dat ie het expres deed. anders was het een geslaagde actie van hem nog ook…
november 25, 2007 at 20:24
@ Heikelien: Dat denk ik inderdaad ook niet
november 25, 2007 at 21:27
Snapte ze zelf maar dat dat middagslaapje toch echt nog even nodig is. Heel frustrerend. Maar de aanhouder wint dus hoe vaker jij naar boven gaat … Sven roept nu standaard : leesju als hij naar bed gaat, ook al is er al gelezen. Dikke pech, liggen en slapen en papa en mama zijn weg. Tot nu toe werkt het haha.
november 26, 2007 at 10:34
O fijn om te lezen wat er ons te wachten staat over een jaar of 2….kan ik nog terug?
november 26, 2007 at 11:43
@ J&J: Nee