Na bijna 2,5 jaar loggen op dit stekkie is het tijd voor wat nieuws. Het onderhouden van 2 web-logs is op dit moment iets te veel werk en aangezien ik de zaak regelmatig in een nieuw jasje wil steken is het toch handiger om de boel een beetje bij elkaar te brengen.
Met een snik neem ik nu afscheid van gijswouter.web-log.nl en hoop jullie allemaal terug te zien op ons nieuwe plekje. Tjongejongens!
Actie van de dag:
Gijs loopt met een handdoek over zijn hoofd over de gang en roept: Ik ben een hokus spokus!
Uitspraak van de week:
Ik wil op het potje poepen, luiers zijn vxe9xe9l te duur pappa!
Ik heb ze altijd vies gevonden, en ik vond het ook maar niks, bij een kleine baby vind ik zo’n groot ding in dat kleine mondje geen gezicht, en voor je t weet zijn ze 2,5 en lopen ze nog steeds met zo’n vies plakding rond.
Maar goed, hoe zeer ik het ook niks vond, Gijs was nog geen week oud, of hij had er al een in zijn mond. Zuigbehoefte. ja, nou ja, als hij het dan echt zo nodig heeft, vooruit dan maar. Maar dat ding is weg voor hij een half jaar is, hoor ik mezelf nog roepen.
Niet dus, het ding werd al snel vergezeld door een poppetje zodat we niet om de haverklap het ding terug moesten stoppen in zijn mond, en daarbij dacht ik, mochten we het ooit af moeten leren kunnen we altijd zeggen, dat ding gaat weg,maar het poppetje wat er bij hoorde mag je houden.
Het ding ging alleen niet weg, het ding werd een vaste reispartner van Gijs. waar hij was, was dat ding. Toen hij een jaar oud was vonden we het mooi geweest, en we deden een voorzichtige poging om hem los te maken van het ding. Zonder succes, wat er wel mee bereikten was dat hij hem alleen nog in bed had.
Weer een jaar ging voorbij en het ding bleef. Ik werd zwanger en we probeerden Gijs voor te bereiden op de baby, baby’s hebben een tutje en grote jongens hebben die niet meer nodig, krijgt de baby straks jouw tutje? Gijs antwoorde steeds braaf ja en dacht ondertussen het zijne. Tot hij tot onze grote verbazing toen Olivier geboren was zijn tut ineens in zijn bedje ging leggen. dat was echter maar tijdelijk want toen hij ging slapen wilde hij het ding wel terug hebben.
Het zag er dus naar uit dat ons losmaakproces nog wel even zou gaan duren. Tot vandaag! Gijs lag vanmiddag in bed en na een half uurtje hoorde ik hem roepen, omdat het roepen aanhield besloot ik toch maar even te gaan kijken. Volgens hem lag er wat op de grond en ik moest het pakken. Ik zag niks, zei dat hij niet zo moest roepen en moest gaan slapen. Waarop hij ineens hardgrondig begon te huilen. Zijn tut was kapot, er was een stuk afgebeten, dat lag ergens op de grond en ik moest het maken, met de schroevendraaier!
Een fractie van een seconde dacht ik, ach wat sneu, ik haal het reserveding wel even uit zijn tas. Maar toen bedacht ik me, hier was onze kans! Hierna volgde een heel verhaal over baby’s zonder tandjes en grote jongens met tandjes en kapotte tutjes en dat die nu maar weg moest.
Toen pappa thuis kwam hebben we het ding ritueel in de kliko gedeponeerd (ik heb hem er later nog wel even uit moeten vissen voor deze foto) en hebben we Gijs beloond voor het slapen zonder tut. Nu is hij net weer naar bed en is goed gaan slapen, maar als het een beetje meezit zijn weer nu van af!
Iedereen die Gijs kent weet dat hij een vrolijk, open, lief maar vooral erg enthousiast en stuiterend mannetje is. Vooral als er andere kindjes komen spelen heeft hij een ontembaar enthousiasme en is dan zo blij dat hij rondjes gaat rennen, onder dat rennen roept hij dat ook uit. rondjes rennen rondjes rennen!!
Dit "enthousiasme" begon de laatste tijd steeds grilliger vormen aan te nemen, en de komst van Olivier heeft het een en ander misschien nog wel versterkt. Waar ik hier al een logje aan gewijd had. Reden te meer om hier maar eens xe9cht wat mee te gaan doen. Onze eerste ingeving was er dan ook meteen een die wat minder leuk leek voor Gijs. Namelijk een weekje testen hoe het met hem ging zonder allerlei extra suikers.
Dat was dus vorige week maandag. Vandaag, een week later was het een mooi moment de balans eens op te maken hoe het met het mannetje ging na een week zonder chocola, koekjes, spekjes, chocomel, yogie en allerlei andere dingen die hij niet nodig heeft.
Na een paar dagen begonnen we al een voorzichtige verandering op te merken maar vandaag gaf echt de doorslag. Gijs is zoveel rustiger, hij luisterd echt, zegt voor de verandering ook eens ja als ik hem vraag iets te doen. En ook niet onbelangrijk, het is erg gunstig voor zijn eetlust. Hij ligt ook niet meer zo te stuiteren in bed maar doet weer lekker een middagdutje!
Vandaag liep hij zelfs gewoon met me mee toen we met Olivier gingen wandelen. Dat had ik vorige week niet kunnen doen, zodra we toen een stap buiten de deur zetten zei hij "wegrennen" om er vervolgens als een haas vandoor te gaan.
Met andere woorden, we zetten dit "dieet" nog even door, het is echt schokkend om te zien wat al die zoetigheid met hem doet. Dus opa’s, oma’s en alle andere mensen met verwenbehoefte, verzin maar iets anders, want wij gaan voorlopig nog even op deze voet door!
Voor ons grote kleine mannetje is het af en toe een beetje moeilijk allemaal. Een grote jongen willen zijn, want hij is nu immers grote broer. En kleine broer is best wel lief en interessant dus als er luiers verschoond worden staat hij er met zijn neus bovenop en als Olivier moet eten is hij er als de kippen bij om mamma te vertellen "aan welke kant" hij moet drinken. Na het drinken komt mijn kleine assistent al met "de dop" [lees: zoogkompres] aanzetten.
Maar soms is het ook wel moeilijk al die aandacht voor kleine broer en krijg ik regelmatig verzoeken als, Mamma Olivier in de box leggen, of in bed leggen. En als het dan even niet lukt met de duplo graafmachine is dat een reden om in tranen uit te barsten. Of je zoekt de meest onmogelijke momenten uit om je aandacht te krijgen, zoals de beenklemversie wanneer ik aan de telefoon ben, of de stuitermodus als er net visite binnen komt, of je lievelingsdvd willen zien als ik net geinstaleerd ben om Olivier te voeden.
Het valt ook niet mee, maandenlang is hij ons stralende middelpunt geweest, maandenlang ben ik elke dag thuis geweest voor hem en deden we alleen maar leuke dingen en nu moet die aandacht ineens gedeeld worden met een ander kindje. En nog wel een kindje wat heel veel aandacht nodig heeft omdat hij veel moet huilen. Als dat kleine broertje dan eindelijk even slaapt in zijn eigen bedje op zijn eigen kamertje grijp ik de kans dan ook direct om mijn grote kleine ventje even de onverdeelde aandacht te geven waar hij zo naar snakt. En genieten doen we dan allebei. Als we boekjes gaan lezen, wat hij nu ineens geweldig vind, kruipt hij lekker tegen me aan.
Dan is hij ineens weer zo heerlijk klein, lief en vertederend
Onze grote kleine man word echt groot en hij beseft het zichzelf inmiddels ook, de tijd van kroelen en betuttelen is voorbij. Hij is groot en al dat babygedoe hoort daar niet meer bij. Na peuterpuberteit komt peutervolwassenheid.
Ruud ging Gijs aankleden, bij het zien van het truitje wat voor hem klaarlag was zijn reactie; Nee pappa, die wil ik niet aan, ik wil de trui met de auto aan.
Later die ochtend toen we terugkwamen van het CB en ik achter in de auto met hem zat te kletsen en hem mijn kleine ukkepuk noemde, kreeg ik het volgende antwoord:
Nee mamma, ik wil niet kleine ukkepuk zijn.
Ook geen Gijsje maar Gijs!
En hij was wel mijn GROTE vriend!
Hij is nog geen 2,5! Begint dat echt nu al?
Ik hoopte op nog zeker een paar jaar volledige zeggenschap over zijn outfitjes om maar niet te spreken van mijn stille hoop dat het ooit nog een knuffelkindje word. Maar die kans word alleen maar kleiner.
Gelukkig roept hij nog wel om mamma als hij zijn hoofd stoot en wil hij voor het slapen gaan toch wel even een kusje… Gelukkig.
